|
شهرستان لنگرود يکي از شهرستانهاي استان گيلان است که در غرب به شهرستان لاهيجان و در شرق به شهرستان رودسر منتهي ميشود. شهر لنگرود مرکز اين شهرستان است.
شهرستان لنگرود داراي سه شهر به اسامي لنگرود، کومله، شلمان و يک بخش مرکزي است و بخش مرکزي از 6 دهستان 231 آبادي (شامل روستا و مزرعه). تشکيل شده است که عبارتند از: 1- چاف با 15 آبادي، 2-درياسر با 90 آبادي، 3 -ديوشل با 23 آبادي 4-کومله با 111 آبادي، 5 -گل سفيد با 14 آبادي، 6-لات ليل با 57 آبادي.
<<جاذبه هاي لنگرود>>
پل خشتي لنگرود:
اين پل روي رودخانه اي که لنگرود نام دارد و آب آن از يکي از نهرهاي سفيدرود است،و از ميان داخل شهر مي گذرد، بناء شده است.طول اين پل بالغ بر 37 متر است و عرض آن 5/4 متر و ارتفاع بلندترين نقطه پل از سطح رودخانه 70/9 سانتي متر است. که دو قسمت شهر فشکالي محله را به راه پشته متصل مي سازد.اين پل را شخصي به نام (حاجي آقا پرد) ساخته و بنابر روايتي پل مزبور در محل پل قديمي بدستور حاجي آقا بزرگ منجم باشي، در زمان سلطنت فتحعلي شاه، ساخته شده است.و در کتاب (دارالمرز ولايت ،گيلان،رابينو) در مورد اين پل چنين آمده است:
پل خشتي لنگرود،پلي که با آجر و ساروج ساخته شده و داراي دو دهانه فراخ براي عبور کشتي است،37 متر طول و12 متر ارتفاع دارد و مربوط به دوران صفويه است،گو آنکه بعضي به عهد تيموري نسبت مي دهند ولي سندي در اين باره در دست نيست.
منزل قديم منجم باشي:
اين خانه که در فشکالي محله لنگرود است،يکي از آثار قديمي و تاريخي لنگرود به شمار مي رود.خانه منجم باشي در فشکالي محله و جنب سبزه ميدان لنگرود از املاک اين خاندان است که تا امروز باقي مانده و در اصل شامل بيروني ،اندروني،خلوت خانه،مسجد،حمام و اصطبل بوده است.
باغ معروف منجم باشي:
يکي ديگر از آثار ديدني لنگرود باغ معروف منجم ياشي لنگرودي در روستاي ديوشل بوده است.وي در اين دهکده کاخي ساخته و طرح باغي ريخته بود و بناي اين کاخ را از افتخارات خود مي دانست.
پل خشتي قديمي نالکياشر:
يکي از آثار باستاني،قديمي و ديدني در شهرستان لنگرود است که قدمتش به حدود دوره صفويه مي رسد.اين پل خشتي که در مسير روستاي ليالستان از روستاهاي لاهيجان،به نالکياشر است،از ابنيه قديمي محسوب مي شود.که به طرز جالب و زيباي ديدني ساخته شده است.
ليلاکوه:
ليلاکوه کوهي است در نزديکي شهر لنگرود در استان گيلان در شمال ايران که دامنههاي اين کوه امروزه تبديل به قطب قهوهخانهاي گيلان شده است.
مي توان گفت گيلان سرزمين رودها، جنگلها و كوههاي شگفتانگيز و رويايي، آرام در كنار درياي نيلگون مازندران است.
اقليم سرزمين گيلان به آب و هواي معتدل خزري معرفو است. كوهستان تالش با جهت شمالي - جنوبي و كوهستاني البرز با امتداد غربي - شرقي، مانند سدي از عبور بخار آب درياي مازندران و بادهاي مرطوب شمال غربي به داخل جلوگيري ميكند و به علت ارتفاع زياد موجب بارندگيهاي فراوان در اين استان ميشود؛ تبخير فراوان درياي مازندران ضمن افزايش رطوبت هوا به تعديل دماي هوا در تابستان و كاهش آن در زمستان به ويژه در نواحي جلگهاي نزديك به دريا كمك ميكند.
«جاذبههاي طبيعي»
كنارههاي درياي خزر در اين منطقه با وجود جنگلهاي انبوه دامنههاي البرز و قلههاي سر به فلك كشيده و پوشيده از برف و باغهاي مركبات، شاليزارها و كشتزارهاي سرسبز، جلوهاي شگفتانگيز را پديد آوردهاند، كنارههاي دريا از لحاظ نوع ساحل، داراي قابليتي شگرف براي بهرهبرداري گردشگرياند و يكي از كمنظيرترين ساحلهاي جهان به شمار ميروند.
«رودخانهها»
سفيدرود، آستاراچاي، كرگان، شفا، ماسوله رودخان، شاخزر، لنگرود رودخان، شلمان، پل و ساير رودهاي اين منطقه به دليل پوششهاي گياهي متنوع در حواشي اين رودها قابليتهاي جالب توجه گردشگري دارد.
«تالابها و مردابها»
تالاب انزلي:
اين تالاب در ساحل غربي درياي مازندران در غرب دلتاي سفيد رود و در جنوب بندر انزلي گسترده است. چشمانداز زيبايي اين تالاب، جاذبههاي شگرف به منطقه بخشيدهاند. اين تالاب زيستگاه و محل تخمريزي بسياري از ماهيان و توقفگاه پرندگان مهاجري چون غاز، قو، اردك، مرغابي، چنگر است.
تالاب انزلي و جزيرههاي آن، چشماندازهايي بسيار زيبا دارند و مشتقان فراوان طبيعت را به سوي خود جلب ميكند.
تالاب اميركلايه :(شيخ علي كل)
اين تالاب كه در گذشته آن را «شاله كل» هم ميناميدند در بخش «شير جو پشت» در شمال لاهيجان و در 28 كيلومتري شمال غربي لنگرود، در نزديكي جاده بندر كيا شهر به لنگرود قرار دارد.
تالاب اميركلايه در حدود يك هزار و 100 هكتار مساحت دارد و عمق متوسط آن يك 1 و 85 سانتيمتر است و در حال حاضر هيچ ارتباطي با دريا ندارد. اين تالاب از نظر گونههاي گياهي بسيار غني است و گياهان بسيار در آن روييدهاند و تا كنون 51 گونهي گياهي در آن شناسايي شده است، گياهان تالاب اميركلايه در فصل بهار و تابستان سرسبزي بسيار به اين تالاب ميبخشند.
«چشمهها و مراكز آب درماني»
منطقهي گيلان داراي چشمههاي متعددي از جمله چشمهي آب معدني زمزمه، علي زاخواني، آب شورلاكان،چشماگل سه شنبه، آب معدني سنگرود، آب گرم ماستخور و سجيران است كه هر يك استفادههاي درماني متفاوتي دارند.
«فضاهاي جنگلي»
جنگلهاي شمالي ايران به ويژه جنگلهاي گيلان تنها بازمانده جنگلهاي طبيعي و تجاري كشور و بقاياي يك ثروت ملي، تاريخي و طبيعياند.
جذابيت جنگلهاي گيلان در تنوع گونههاي آن و سرسبزي بستر اين منطقه كه مانند فرشي از چمن گسترده است.
اين جنگلها، امكانات شايان توجهي را از نظر تغذيه حيات وحش و پركردن اوقات فراغت مردم فراهم ساخته است، محيط طبيعي آن، حتي بدون تجهيزات كافي در كوهپايهها نيز قابليت تفرجگاهي فراوان دارد. توسعهي راههاي ارتباطي از ميان درههايي كه كوه و جنگل را به هم پيوند ميدهند. امكان برقراري گشتهاي گردشگري براي گذشتن از دل جنگلها و دستيابي به دريا را آسان كرده است در پهنهي سرزمين گيلان نواحي ييلاقي و محورهاي جهانگردي بسيار زيبايي پديد آمدهاند كه معروفترين محورهاي ييلاقي آن ماسوله و ييلاقات آن، دلمان، رحيمآباد، گرماب دشت وكوجيه، اسالم به خلخال، قلعهي رودخان، نواحي ييلاقي امامزاده ابراهيم و امامزاده اسحاق (ع)، نواحي ييلاقي رستمآباد و سلانسر، درهي اشكور و درهي گوهر رود و مارليك است.
«مناطق حفاظت شده و شكارگاهها»
استان گيلان به لحاظ ويژگيهاي زيست محيطي يكي از زيباترين منطقههاي سرزمين ياران است كه گونههاي نادري از گياهان و درختان جنگلي و حيات وحش را در خود جاي داده است.
در زيستگاههاي استان گيلان، پستانداراني از هفت راستهي جانوري زندگي ميكنند كه مهمترين اين گونهها؛ سوسمارها، انواع لاكپشت و مار و سمندر، خارپشت، موش كور، حشرهخوار آبزي، خفاش، گرگ، شغال، روباه، خرس قهوهاي، راسو، گوركن، شنگ، كفتار،گربه جنگلي، سياه گوش، پلنگ، فك خزر، خوك وحشي، گوزن، شوكاء، خرگوش، تشي، موش شكول و خانوادهي پرتعداد موش همچنين پرندگان مهاجر و بومي فراوان در استان گيلان زمستان گذراني و يا زندگي ميكنند كه مهمترين آنها؛ آبچليك، اردكها، ختكاي پرسفيد، عروس غاز، قوي كنگ، غازها، فريادكش و نك پهن حواصيل، باكلان، پرندگان شكاري، پرستوهاي دريايي، توكا، چكاوك، چنگر، داركوب، دم جنبانك، زاغي، سار، سليم، بلبل، سينه سرخ، كاكايي، كبك، كشيم، كفچه نوك، گنجشك، لك لك، سسك، مرگوس، ماهي خورك، يلوه، خروس كولي و پاشلك است.
استان گيلان به لحاظ استقرار در كنار بزرگترين درياچهي جهان زيستگاه گونههاي متنوعي از آبزيان است.
|
